– Ah, bir bilseniz böyle kaç kez aşık oldum!..
-İyi ama nasıl olur? Hem kime?..
-Hiç kimseye, bir ideale…
Gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki onu gören kendine sormadan edemezdi: Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü suratsız, kaprisli insan yaşayabiliyor?
Tabi o zaman soruyorsun kendine: Nerede şimdi o hayallerin? Kafanı iki yana sallayıp, “Yıllar nasıl da uçup gidiyor!” diyorsun. Yine soruyorsun: Nasıl geçirdin o yıllarını? En güzel zamanlarını nereye gömdün? O yılları yaşadın mı yaşamadın mı? Bak dostum, diyorsun kendine, bak artık toprak soğumaya başladı. Birkaç yıl daha geçecek ve sonra koltuk değneklerine dayanmış titreyen ihtiyarlık, ondan sonraysa sefalet ve terk edilmişlik gelecek.
Ama biliyorsunuz, seven kişi kırgınlığını kolay unutur. Ve siz beni seviyorsunuz.
Söylesenize, neden hiçbirimiz birbirimize karşı kardeşçe davranmıyoruz? Neden en iyi insanlar bile sanki hep başkalarından bir şeyler gizler, hep susar? Sözlerinin yel olup gitmeyeceğine emin olduğun zamanlarda bile neden yüreğinden geçenleri dosdoğru söyleyemezsin? Herkes olduğundan daha ketum görünüyor, sanki hemen dile getirirlerse duygularının zedeleneceğinden korkuyorlar…
Sizi yirmi yıldır seviyor olsaydım bile şimdikinden daha coşkulu sevemezdim!
Yüreğim konuşurken ben susmayı beceremem.
Derler ki, müzik güzelse verdiği tat bütün duygulara ayak uydurur. Mutlu insan, melodilerle mutluluğu; hüzünlü insan hüznü bulur.
Belki de onu değil bir başkasını sevmeliyim, bana şefkat gösterecek bir başkasını, belki…
Biliyor musunuz bir zamanlar tek başıma mutlu olabildiğim yerleri anımsamaktan, oraları zaman zaman ziyaret etmekten çok hoşlanırım; bir daha geri gelmeyecek geçmişi aynı şekilde bugün de kurmayı pek severim…
